Bayrampaşa Halk Eğitimi Merkezi

Halk Eğitimi Teknikleri

Teknik; belli bir bilgi ve becerinin kazandırılmasında veya bir işin gerçekleştirilmesinde kullanılan bir yoldur.

Öğretim tekniği, öğrencilerde hedeflenen davranışların kazandırılması için düzenlenen öğretme etkinliklerinin biçimini oluş- . turan bir yoldur. Öğretme tekniği, bir öğretme yönteminde yer alan öğelerden yalnızca birisidir (Bülbül, 1991, s. 178). Halk eğitiminde kullanılan teknikler, yetişkinin gelişim özellikleri doğrultusunda ve öğretim tekniklerine uygun bir yapıya sahip olması bir zorunluluktur.

Halk Eğitiminde Kullanılan Bazı Teknikler

Halk eğitimi etkinliklerinin önemli bir özelliği, programların ve içeriğinin çok çeşitli olmasıdır. Duruma ve programın içeriğine göre çok farklı öğretme tekniklerine gereksinme vardır.

Halk eğitimi etkinliklerinde kullanılan teknikler; etkinliğin yapısı, kullanım yeri, hedef grubu ve kazandırılacak etkinliğin bilgi ve beceriye dayalı oluşuna göre değişmektedir.

Herhangi bir sınıflandırmaya gitmeden halk eğitiminde kullanılan bazı teknikler aşağıda açıklanmıştır.

Anlatım Tekniği

Halk eğitimi etkinliklerinde yaygın olarak kullanılan bir tekniktir. Öğretmen anlatır, öğrenciler dinler ve not alır, anlamadıkları konularda soru sorabilir. Öğretmen de konunun anlaşılıp anlaşılmadığını yoklamak için öğrencilere soru sorabilir.

Anlatım tekniği şu koşullarda kullanılmaktadır;

1. Öğrencilerin bilgi sahibi olmadıkları konuları açıklaması,

2. Önceki bilgilerle ilgili olan yeni bilgilerin verilmesi,

3. Sürenin sınırlı olması,

4. Öğrenci grubunun kalabalık olması,

5. Başka tekniklerin kullanılmasına öğrencilerin hazır olmaması.

Anlatım tekniği, diğer tekniklere göre kullanışlı ve masrafsızdır. Ancak, öğrencileri pasif dinleyici olması, güdülenmelerinin güçlüğü ve anında dönüt almanın zorluğu tekniğin zayıf yönleridir.

Anlatım Tekniğinin Sakıncalarım Azaltma Yolları: Bu tekniğin bütün sakıncalarına karşın, kullanım alanının yaygın olması, bu sakıncaları en aza indirgeyecek bazı önlemleri de beraberinde getirmektedir. Bu tekniğin sakıncalarını en aza indirgeme yollarından bazdan şunlardır (Bülbül, 1991, s. 192; Kılıç, 1981, s. 43):

1. Öğretmen derse iyi hazırlanmalı,

2. içerik iyi belirlenmeli,

3. Kuram ve uygulamalar arasında denge sağlanmalı,

4. Sınıfa uygun bir oturma düzeni sağlanmalı; her öğrencinin öğretmenle ve birbiri ile rahatça iletişim kurabileceği bir düzenlemeye gidilmeli,

5. İlgiyi dağıtacak uyarıcılarda bulunulmamak,

6. Sürekli anlatımdan kaçınılmalı, konuşmacı konuşmanın etkisini sık sık denetlemeli,

7. ilgi canlı tutulmalı; bunun için öğrencinin derse katılımı sağlanmalı,

8. Öğrencilerin düzeyine inilmeli,

9. Öğrencilere adlarıyla hitap edilmeli,

10. Gerektiğinde araç-gereç kullanılmalı,

11. Öğrencilere konuşma fırsatı verilmeli,

12. Öğretmen kendine güvenmeli,

13. Zaman iyi ayarlanmalı,

14. Sözsüz iletişimin önemi gözardı edilmemeli,

15. Konuşma arasında konuyla ilgili örnekler verilmeli, fıkra ve anılar anlatılmalıdır.